Co prawda marzyłam o TAKIM kocie, ale to były tylko marzenia, być może do spełnienia, ale w nieprzewidywalnym czasie. Nie przeglądałam w tym celu ogłoszeń adopcyjnych, nie chciałam też kupować kota z hodowli. Pomyślałam, że kiedyś taki kot w potrzebie stanie na mojej drodze i wezmę Go pod swój dach z całym dobrodziejstwem inwentarza.

     No i stanął. A dokładnie rzecz ujmując złapał się do klatki-łapki ustawionej przez TOZ w celu wyłapania kotów bezdomnych do kastracji i znalezieniu domów tym, które rokują oswojenie się.

     „Mój” kotek złapał się jako pierwszy, pewnie przeczuwał, że kroi mu się lepsza miejscówka. Jak go zobaczyłam, zakochałam się. Potem pomyślałam, że to przeznaczenie i moje marzenie właśnie się spełnia. Decyzja była natychmiastowa i jedyna możliwa w tym momencie – bierzemy „dzikuska” do naszego domu.

     Od pani karmiącej kotki w tym miejscu dowiedzieliśmy się, że kotek urodził się  i wychował na wolności, ma około 9 miesięcy. Jak na kotka wolno żyjącego wygląda dobrze, widać, że nieźle sobie radził w tych ciężkich warunkach, przetrwał bardzo mroźną zimę. Miał, co prawda, bogate życie wewnętrzne, ale poradziliśmy sobie z tym. Innych chorób nie ma, testy na fiv/felv negatywne. Apetyt mu dopisuje, ale jest smakoszem, najchętniej jadłby surowe mięsko. Uwielbia też suchą karmę. Rozpiera go energia, szczególnie lubi się głośno bawić jak domownicy chcą spać. Kotek bezbłędnie trafia też do kuwety i to od pierwszego dnia, choć na wolności nikt go przecież tego nie uczył. Mądra istota z tego kota.

     Z początku chował się za szafą, chodził na „krótkich nóżkach” i bardzo bał się ludzkiej ręki. Na wolności miał zakodowane w głowie, że nie można zbliżać się do ludzi, dzięki temu przetrwał. Powoli przyzwyczajaliśmy kocurka do nas, do głaskania. Był zlękniony, ale widać było, że głaskanie zaczyna sprawiać mu przyjemność, bo zapuszczał w tym czasie „motorek”. Teraz jest już prawie miziakiem, nie lubi tylko brania na ręce, ale myślę, że i do tego się przekona. Nie robimy niczego na siłę, aby go nie zrazić. Małymi kroczkami pokazujemy mu, że człowiek nie jest taki zły jak myślał. Dzięki niemu, przekonałam się, że marzenia się spełniają. Marzyłam o niebieskookim kocie i właśnie taki dzieli ze mną, moją rodziną i naszymi dwoma kotami, radości i czasem smutki dnia codziennego.