Jeśli adoptowaliśmy kocię lub kota dorosłego, ale jeszcze nie kastrowanego, pamiętajmy by koniecznie tego dokonać. Kocury kastrujemy w wieku ok. 7 miesiąca życia (po wymianie wszystkich zębów oraz kiedy poczujemy charakterystyczny „zapach” kocurka) natomiast kotki po pierwszej rui. Zabieg kastracji to nieopisana korzyść dla Kota! I to zarówno od strony zdrowia zarówno psychicznego jak i fizycznego. Proszę pamiętać, że Koty nie są emocjonalnie związane ze swoimi narządami rozrodczymi i ich brak nie jest dla nich odczuwalny a sam zabieg kastracji nie jest przeżyciem „traumatycznym”. O ile kastracja Kocurów jest oczywista ze względu na ich charakterystyczny zapach o tyle kastracja Kotki w wielu przypadkach wydaje się być „zbędna”. Nic bardziej mylnego! Zabieg ten eliminuje bardzo często występujące nowotwory narządów u kotek oraz ryzyko ropomacicza – które w wielu przypadkach jest śmiertelne. Pamiętajcie Państwo, że również ruja, która potrafi trwać długo i występować często, jest bardzo męcząca i wyczerpująca dla Kotki. Jeśli mamy Koty nierodowodowe – kastracja jest naszym obowiązkiem!

       Wbrew krążącym opiniom kastrowany Kot nie jest mniej łowny. Tak samo właściwe karmienie Kota nie zmniejszy jego chęci do polowania!

       Koty cierpią w milczeniu. Jeśli zauważamy u naszego Kota objawy choroby, bardzo często jest ona już bardzo zaawansowana. Dlatego zdrowie naszego Kota leży w naszych rękach. Do nas należy obserwowanie Kota i jego zachowania, wyłapywanie wszelkich odchyleń od „normy” oraz regularne, coroczne wizyty u weterynarza w celu zbadania krwi i moczu. Jeśli nasz Kot nie choruje, zabierzmy go raz do roku na kontrolne badanie. Weterynarz pobierze krew i mocz oraz sprawdzi w jakim stanie są nerki, wątroba, drogi moczowe i inne Kocie organy. To pozwoli odpowiednio szybko wykryć ewentualną chorobę i wprowadzić odpowiednie leczenie. To zaoszczędzi nam kosztów a Kotu cierpienia. A już najszczęśliwszą wiadomością jest usłyszeć od weterynarza – Wasz kot jest zdrowy!

To tak niewiele ze strony człowieka a tak wiele dla szczęścia Kota.

      Przy okazji chciałabym też obalić dwa mity, tak często skazujące kota na okrutny los – toksoplazmozę oraz alergię. Większość zachorowań na toksoplazmozę to zarażenie przez surowe mięso lub niedomyte warzywa czyli z ziemi. Owszem, Koty bywają nosicielami toksoplazmozy, ale by się od Kota zarazić przede wszystkim On sam musi być chory – mieć biegunkę i ogólne objawy chorobowe, tylko wtedy jest zdolny wydalić ocysty! Po drugie takie odchody musiałyby przeleżeć w temperaturze pokojowej dobre kilkanaście godzin i być przez człowieka… spożyte w jakiś sposób.

      Co do alergii to, według najnowszych publikowanych badań, Koty podnoszą odporność na alergeny i zmniejszają ryzyko zachorowania na alergię. Jeśli mamy w domu osobę, dziecko, które już ma zdiagnozowaną alergię na Kota to albo zrezygnujmy z adopcji, albo udajmy się do alergologa – w tej chwili jest mnóstwo nowoczesnych i skutecznych metod jak również szczepionek przeciw alergii. Inną sprawą jest fakt, że alergik przeważnie uodparnia się na własnego Kota. I fakt potwierdzony życiowo – mieszkam z astmatykiem-alergikiem, który w tej chwili nie ma żadnych objawów alergicznych na naszego osobistego Kota. Moja przyjaciółka również ma silną alergię na koty, ale tylko obce. Dwa Koty z którymi mieszka, nie wywołują u niej żadnych objawów.